Posts

Get your sting and blackout

Image
09.06.2010, Πάτρα, Παμπελοποννησιακό Σταδιο, Συναυλία Scorpions. Φτάσαμε λίγο πριν από την έναρξη της συναυλίας (κλασσικοί τύποι που τα κάνουν όλα τελευταία στιγμή!), κοντέψαμε να μη βρούμε πάρκινγκ και να πάρουμε το αυτοκίνητο μέσα στο στάδιο. Ευτυχώς (10 τετράγωνα μακριά) κάτι βρέθηκε και το σώσαμε τελευταία στιγμή. Είχαμε ενθουσιαστεί (χωριατόπαιδα γαρ) μιας και (παρά την όχι και τόσο νεαρή ηλικία μας) ήταν η πρώτη φορά που πηγαίναμε σε μεγάλη συναυλία. Δε θέλω σχόλια για το "μεγάλη". Μόνο σκεφτείτε πως το μέτρο σύγκρισης που έχω είναι η γιορτή της μελιτζάνας στην επάνω Χρέπα. 10 τετράγωνα και 1 φουσκάλα αργότερα φτάσαμε στο στάδιο. Πώς θα την έβγαζα στο όρθιο για τις επόμενες ώρες ούτε που με άνοιζε! Τριγύρω συναντήσαμε τους απαραίτητους πλανόδιους πωλητές με τα απαραίτητα καπελάκια, μπλουζάκια και σημαιάκια. Δεν πήραμε τίποτα, τα οικονομικά μας δεν τα πάνε καλά τελευταία. Και φυσικά συναντήσαμε τους υποχρεωτικούς (ελληνικότατους) πάγκους με όλων των λογιών τα καλούδια: ...

Άμστερνταμ

Image
Το βράδυ κοιμηθήκαμε σε σοφίτα με θέα τα αστέρια. Όμορφο σπίτι, με κήπο και λουλούδια. Και με σκάλα εσωτερική πολύ-πολύ στενή! Έτσι μας είπαν πως είναι τα σπίτια στην Ολλανδία. Να θες να ανέβεις τη σκάλα και να σε πιάνει κλειστοφοβία ένα πράγμα! Δε διευκρίνισαν μέχρι ποια ηλικία μένουν οι Ολλανδοί σε τούτα τα σπίτια. Σκέφτομαι πως η γιαγιά μου δε θα έκανε καν τον κόπο να ανέβει, θα την έβγαζε στον κήπο... Το άλλο πρωί ξεκούραστοι και φρέσκοι πήραμε τους δρόμους της πόλης, με ξεναγούς τους φίλους μας... Μια πόλη με σπίτια μάλλον ομοιόμορφα και μάλλον χαμηλά, με σκεπές, με πολλά παράθυρα για να μπαίνει το φως, δίχως κουρτίνες πολλά από αυτά. Μια πόλη με χώρους ανοιχτούς, με κυρίαρχο στοιχείο το νερό και κυρίαρχα αντικείμενα τα ποδήλατα. Σου δημιουργεί μια αίσθηση ελευθερίας αυτή η πόλη. Και με κόσμο πολύ, ντόπιους και τουρίστες. Μια πόλη ζωντανή... Κατά μήκος των καναλιών υπάρχουν δέντρα πολλά και φυσικά θέσεις για πάρκινγκ ποδηλάτων. Πάρα πολλές! Τα κανάλια δεν έχουν ευχάριστο χρώμα, μα...

Καλώς ορίσαμε στο Άμστερνταμ!

Αν και στην κεντρική Ευρώπη, η Ολλανδία είναι μάλλον (ευχάριστα) διαφορετική από αυτό που θα περίμενε κανείς να δει κι οι Ολλανδοί είναι σχεδόν τύποι μεσογειακοί. Φύγαμε από την Ελλάδα μια Παρασκευή πρωί με ήλιο φωτεινό, φτάσαμε Άμστερνταμ το ίδιο απόγευμα. Δυστυχώς μας υποδέχτηκε χειμερινό. Σε αυτό μοιάζει με την υπόλοιπη κεντρική Ευρώπη... Έπρεπε να πάρουμε το τρένο από το αεροδρόμιο για τον κεντρικό σταθμό της πόλης. Δεν ήταν τόσο εύκολο, οι Ολλανδοί για κάποιο λόγο νόμιζαν πως ζούσαμε από πάντα εκεί. Με βαλίτσες ασφυκτικά γεμάτες (με ελιές, φέτα, παξιμάδια και πουράκια caprice για τους έλληνες φίλους μας) κάναμε μερικές βόλτες τριγύρω αγκομαχώντας πριν να καταλήξουμε στην σωστή αποβάθρα. Υπήρχε κόσμος τριγύρω πολύς, όλοι με πορτοκαλί αξεσουάρ. Φορούσα κι εγώ πορτοκαλί μπλούζα. Σκέφτηκα πόσο ταιριάζω με τους Ολλανδούς ενώ τέντωνα τα χέρια μου να ξεμουδιάσουν. Μπήκαμε στο τρένο... Μόλις κατεβήκαμε στον κεντρικό σταθμό άρχισε το χάος! Ολλανδοί με πορτοκαλί, πιωμένοι, ξαναμένοι. Παντού...

Πού πάμε;

Image
Κλέφτες, ψεύτες, κρίση, συζητήσεις, μέτρα, ανακοινώσεις, απεργίες, πορεία, τραγωδία... Και τώρα, τι; Πού πάμε; Πού πρέπει να πάμε; Πού μπορούμε να πάμε; Δε θέλω να το σκέφτομαι...

Καρικατούρα

Image
Του λέω 'καλημέρα'. Μου απαντάει κάτι σαν καλημέρα ανάμεσα από τα δόντια του. Είναι ψηλός, ξερακιανός, με μακριά ακατάστατα χέρια, με μακριά νευρικά δάχτυλα, κοντό μαλλί, καμπουρίτσα, γυαλιά παλαιικά, κουτσαίνει ελαφρώς από το δεξί του πόδι. Φοράει καπέλο όταν έχει ήλιο. Ένας νέος 23 χρονών. Μπαίνει και βγαίνει κάθε μέρα, χωρίς να μιλάει πολύ. Κι αν μιλάει δεν είμαι σίγουρη για το τι λέει. Κάθεται με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Αυτή είναι άλλωστε η 'δουλειά' του. Τα νευρικά του δάχτυλα κινούνται ασταμάτητα! Στο ποντίκι, στο πληκτρολόγιο, στον αέρα... Νευρικά δάχτυλα, ακατάστατα χέρια, ακατάληπτα μουρμουρητά. Δεν τον έχω δει ποτέ να πίνει ή να τρώει κάτι όσες ώρες κι αν είναι εκεί. Περίεργο... Μόνο να απευθύνεται στους συνεργάτες του με το 'Να σου κάνω μια ερώτηση;' ορθώνοντας το δείκτη του δεξιού του χεριού. Πολλές απορίες και μια λεπτή σχεδόν τσιριχτή φωνή να διαταράσσει την ησυχία του γραφείου... Μετά από μήνες πολλούς ένας συνεργάτης του τον ρώτησε: ...

Άνοιξη...

Image
Η φύση ανθίζει και το εκκλησάκι παίρνει χρώμα. Ένα εκκλησάκι που στέκει δεκαετίες πάνω από το χωριό. Ένα εκκλησάκι που το ακολουθούν ιστορίες και εικασίες. Και που κι αυτό με τη σειρά του παρακολουθεί γενιές και γενιές. Το εκκλησάκι της Παναγίας γιορτάζει την Παρασκευή μετά το Πάσχα. Όλο το χωριό φοράει τα καλά του και φτάνει ως εκεί με τις λαμπάδες ανά χείρας. Το έθιμο λέει πως τις αφήνεις στο εκκλησάκι αυτή τη μέρα της γιορτής για τύχη καλή... Παλαιότερα, μετά το τέλος της λειτουργίας στήνονταν γλέντια. Παντού απέξω και γύρω από την εκκλησία. Με όλες τις οικογένειες του χωριού. Και κάθε παρέα έβγαζε κουβέρτες, έφερνε ψητά, έβγαζε σπιτικά κρασιά. Μέχρι αργά το απόγευμα καρτούσαν τα γλέντια! Όσο περνούν τα χρόνια ο κόσμος φεύγει μετά τη λειτουργία. Έχουν μείνει κανα-δυο παρέες μόνο να κουβαλάνε ψητά και σπιτικά κρασιά. ... Μαζευτήκαμε πολλοί με όλο μας τον εξοπλισμό: κάρβουνα και ψησταριές και παϊδάκια και ψητά και σπιτικά κρασιά. Φάγαμε πολύ, ήπιαμε πολύ, γελάσαμε ακόμα περισσότερο. Ρ...

50 χρόνια ... αφορμές

Image
Από μαθητές ξεκίνησαν να είναι παρέα. Νεαροί με κοντοπαντέλονα, ρόδες και ξυλίκια. Μια χούφτα παιδιά, μια άλλη εποχή... Σε δρόμους χωμάτινους, σε παραλίες δίχως ξαπλώστρες, σε πλατείες γεμάτες. Έκλεβαν κοτόπουλα, μου είπαν, από την αυλή της γειτόνισσας και τα έκαναν ρεφενέ. Οι γονείς τους ήταν αγρότες. Αυτοί έκαναν όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Κάποιοι πήγαν για σπουδές, μοιράζονταν δωμάτια, διέσχιζαν με τα πόδια την Αθήνα ολόκληρη. Κάποιοι πήραν αγροτικά αυτοκίνητα, ανέλαβαν την περιουσία και περίμεναν τους υπόλοιπους να επιστρέψουν στο χωριό. Συχνά πυκνά έβρισκαν αφορμές να μαζεύονται όλοι μαζί και να πίνουν κάτιτις. Έζησαν τη Χούντα, έκαναν τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα στη μεταπολίτευση, βρήκαν γυναίκες, συστρατεύτηκαν με τον Αντρέα ή πήγαν από την άλλη πλευρά. Έγιναν άνθρωποι διαφορετικοί. Πολύ συχνά έβρισκαν αφορμές να μαζεύονται και να κάνουν ρεφενέ. Έκαναν παιδιά κι οι γονείς τους μεγάλωσαν πολύ. Είχαν υποχρεώσεις διαφορετικές. Τα Σ/Κ πήγαιναν συστηματικά στο χωριό για να π...