Posts

Έλα να παίξουμε μπαλάκια πέρα δώθε*

Image
Βρε τι έχω πάθει η γυναίκα! Από τη δουλειά σε φαγοπότι κι από το φαγοπότι στη δουλειά! Εδώ και πόσες μέρες δηλαδής αυτό το τροπάριο... Που τα 2-3 κιλά που ήθελα να χάσω γίνανε 6, ανάθεμα τα ψωμάκια μου! Που ούτε ένα ευχαριστώ στον Αμερικλάνο δεν πρόλαβα να πω για την απεύθυνση ! Ευχαριστώ καλέ μου Αμερικλάνε :) Καταλαβέ με όμως, δεν έχω προλάβει να ξαστερώσω η έρμη. Σχολάω από τη δουλειά και σκάει κατευθείαν μπροστά μου το κοψίδι. Ανάσα δεν έχω καταφέρει να πάρω! Ααααχ Αμερικλάνε μου, στα βήματα που χάραξες εσύ! Έτσι κι απόψε... Ο σύλλογος τένις διοργάνωσε φαγοπότι για το κλείσιμο της σεζόν. Να τους προσβάλλω τους ανθρώπουσνανε; Και για εσένα που αναρωτιέσαι, ναι πάω και τένις. Μα πόσα ταλέντα επιτέλους! Πριν το φαγοπότι, έτσι για ξεκάρφωμα, έπαιξα μπαλάκια πέρα δώθε. Τα έπαιξα καλά μπορώ να πω, μια ώρα προπόνηση. Για να ανοίξει η όρεξη καλέ, μπα! Ίσα που πρόλαβα να κάνω ένα ντουζ και να βάλω ένα τζην πριν να εμφανιστώ στην ταβέρνα. Σχεδόν στην ώρα μου. Έκατσα στην τελευταία καρέκλα πο...

Περιμένοντας τον Κοντό...

Image
Κατ' επίφαση γιατί ψηλός είναι ο άνθρωπος. Άνοιξε που λέτε καινούρια θέση σε κεντρικό πανεπιστήμιο του Αγίου Πρόπερσυ, έγιναν οι αιτήσεις πριν από ένα χρόνο, κανονίστηκαν οι ομιλίες των υποψηφίων αιτούντων παρεπιδημούντων φέτος. Είναι καιρός για καινούριες θέσεις; Όχι βέβαια! Αλλά με τους ρυθμούς που προχωράει η διαδικασία, μέχρι να ολοκληρωθεί, θα έχει βγει η Ελλάδα από την κρίση. Λέμε τώρα... Κι έκανε το έτερον μου ήμισυ αίτηση για να γίνει καθηγηταρέος. Πού πας βρε πρόβατο; Εδώ μιλάμε για τέρατα! Της επιστήμης καλέ, με την καλή την έννοια! Μέρα τάδε, κτίριο τάδε, αίθουσα δείνα, ώρα 13:30, του λέει ο Κοντός. Φόρεσε ο δικός μου υφασμάτινο παντελόνι, με έβαλε να του σιδερώσω το πουκάμισο μπας και το δικό του σιδέρωμα δεν ήταν αντάξιο της περίστασης, έβαλε χαμόγελο 'είμαι άνετος' και φύγαμε. Πήγα κι εγώ μαζί του, να του κρατάω το χέρι του άνετου ντε! Από την αγωνία του μπας κι αργήσουμε, φτάσαμε ώρα 11:30, τσίμα κάρτα δηλαδή. Αλλά τι να του πεις; Επειδή την είδα τη βαλίτσα π...

Η Αλίκη, το άλογο και ο ντολμάς

Image
Έφαγα τα αρνιά μου, τα κοκορέτσια μου, τα τσουρέκια μου, ήρθα και πρήστηκα κι έγινα σαν ντολμάς. Αυτούς τους ωραίους τους τσουπωτούς... Ευχαριστημένη καθώς ήμουν, ετοίμασα τη βαλίτσα μου, πασχαλινά κουλουράκια, σπιτικές μαρμελάδες και ένα κεφάλι τυρί για πεσκέσια. Aνέβηκα η χωριάτα στο αεροπλάνο με το κοφίνι παραμάσκαλα και φτάσαμε στην Αγγλία παραμονή του γάμου του αιώνα. Σημαιάκια, πανυγηρικό κλίμα, οι φάτσες του ζεύγους παντού! 'May you sign at the wedding book please?', ο Αγγλάρας στο αεροδρόμιο. Μα εγώ δεν είχα καπέλο! Φορτωμένη με το κοφίνι καθώς ήμουν, πήραμε το λεοφωρείο και φτάσαμε στα Αγγλικάς εξοχάς. Φίλοι, αγκαλιές, υποδοχές, 'βρε καλώς τον ντολμα', κτλ. Πρώτη φορά στας Αγγλικάς εξοχάς, πρώτη φορά διαμονή σε british cottage (με τη σωστή προφορά), ευκαιρία για να κάνουμε πράγματα που δεν κάνουν συνήθως οι τουρίστες. As British as it gets, το λοιπόν... Χωρίς καπέλο φυσικά! Παρεπιμπτόντως το τσακίσαν το τυρί οι φίλοι μας, είναι Ιταλοί και ξέρουν ;) Ήπιαμε απογ...

Πάσχα λέμε, ακούει κανείς;

Image
Καλέ έρχεται το Πάσχα, πάρτε το χαμπάρι! Σας θέλω σε ετοιμότητα, μη σας βλέπω απαθείς! Κι εγώ στη αρχή έτσι αψήφιστα το είχα πάρει, μα με προσγείωσε η πραγματικότητα στην ... σκληρή πραγματικότητα. Τέτοιες μεγάλες γιορτές σημαίνουν μεγάλες συγκινήσεις και κρούουν τον κώδωνα της ετοιμότητας! Για να είμαι ειλικρινής, φορούσα ωτασπίδες στην αρχή, κοιμόμουν τον ύπνο μου γαλήνια. Μα ήρθε αυτή η ρημάδα η πραγματικότητα, απρόσκλητη η γαϊδούρα, και μου τις τράβηξε βίαια. Με άρπαξε από τους ώμους και με ταρακούνησε. Τώρα που το θυμήθηκε, τρεχάτε ποδαράκια μου! Πήρα ανάσα και βούτηξα στα βαθιά. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσω την αναπνοή μου ή αν θα σκάσω στο τέλος, θα δείξει το μέλλον. Το άμεσο... Και την έχω πάνω από το κεφάλι μου και με έχει φάει η μουρμούρα: 1. Νοείται Πάσχα χωρίς να έχεις κάνει γενική καθαριότητα; Κι εγώ λέω πως νοείται. Αμ δεν είναι έτσι, σου λέει! Γιατί θα σου έρθει μια επίσκεψη το πεθερικό. Κι εσύ τι; Θα έχεις τζάμι φιμέ στο σαλόνι ή θα έχεις αφήσει τη σαύρα να γυρνάει ελέυθερη...

Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ

Image
"Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ. Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ. Μιας και είμαι εγώ παιδί ξέρω πάντα να γελώ, χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ..." Έτσι χαρωποί, με καιρό ευνοϊκό, ξεκίνησε μια παρέα φίλων, αγόρια και κορίτσια, παιδιά τριάντα και κάτι ψιλά οι περισσότεροι, 2 αυτοκίνητα γεμάτα από ακόμα εργένηδες και παρά λίγο εργένηδες. Ήταν νωρίς το πρωί, καθώς διέσχιζαν τον δρόμο ανάμεσα σε δέντρα και μυρωδιές της φύσης τα αυτοκίνητα αναπηδούσαν στο ρυθμό της χαράς τους. Έφτασαν στην ώρα τους, συστήθηκαν με τον οδηγό της αποστολής, κατευθύνθηκαν στη συνέχεια στο χώρο της καρνταρόμπας. Οι στολές τούς περίμεναν κάνοντας ηλιοθεραπεία. Τις έβαλαν, εφαρμοστές καθώς ήταν αμέσως αναδείχτηκαν τα γραμμωμένα τους κορμιά. Ρουφήχτηκαν για τις 2-3 φωτογραφίες, μα πώς να σωθεί η κατάσταση; Φόρτωσαν τη βάρκα τους στο τζιπ, μετά από μερικά χιλιόμετρα είχαν φτάσει στο σημείο της έναρξης. Το ποτάμι τους περίμενε κρύο και φουσκωμένο, μες στα νέυρα! "Ήταν ένα μικρό καράβι, ήταν ενά μικρ...

Ο φύκος, η ζαρτινιέρα και η κρέμα ρακομελέ

Image
Και ντυθήκαμε επίσημα, και πήραμε το χαμόγελο και τη διάθεση μας την καλή μαζί. Λίγοι φίλοι και οι γονείς φτάσαμε στο Δημαρχείο, παραταχθήκαμε και περιμέναμε για να τους καμαρώσουμε. Το ζευγαράκι έφτασε, πιασμένο χέρι-χέρι, η νύφη με λουλουδικό και κοιλίτσα φουσκωμένη με τον διάδοχο, ο γαμπρός με όλη την οδοντοστοιχία σε κοινή θέα. Μπήκαμε στην αίθουσα του Δημαρχείου, ένα ξύλινο γραφείο στη μία άκρη, μια κοντή βιβλιοθήκη στην άλλη, μερικές λίγες καρέκλες τριγύρω, μια μικρή γυάλινη ροτόντα στη μέση κι ένας φύκος να την κοσμεί, λίγα χαρτικά ανάριχτα εδώ κι εκεί για πλάκα. Ξεκινήσαμε με φωτογραφίες, μερικά καλά λόγια, μπόλικα χαμόγελα, και η σοβαρότητα που αρμόζει στην περίσταση. Οι φωτογραφίες μου έβγαιναν λίγο θαμπές κι αποφάσισα να ρυθμίσω τη μηχανή μου... Ο αντιδήμαρχος έφτασε με στυλ ωωω-τώρα-παπαριές-πάμε-για-κανέναν-καφέ-βρε-φιλαράκια και ρούχα σντιστοίχου ύφους. Ζήτησε τις βέρες, διάβασε δυο λόγια, και τους έβαλε να υπογράψουν. Εγώ μόλις τέλειωνα τις ρυθμίσεις και ο αντιδήμαρχος ε...

Για τα μάτια τα μελιά

Χάθηκα για άλλη μια φορά... Δηλαδή σας διαβάζω, μα δε βρίσκω το χρόνο να σχολιάσω, να γράψω, να είμαι αληθινά παρούσα. Και είχα ιστορίες να πω, μα τώρα τις ξέχασα νομίζω όλες... Όχι δεν πήγα στο Πακιστάν, δεν έβγαλα λεφτά! Είχε αντιρρήσεις το έτερον μου ήμισυ. Γαμώτο! "Μα γιατί καλέ μου;", τον ρωτάω, "εδώ πρόκειται για καλή μπίζνα και για κοινωνικό έργο μαζί!". "Τι σου λείπει μωρή", μου λέει εκείνος κι εγώ, συγκινημένη από τα ρομαντικά του λόγια, κάνω καρδούλες στα μάτια και του σκάω ένα φιλί. Αφήνεις τέτοιον άντρα; Και πήρα την απόφαση να μείνω... Κι εκεί που ήθελα να συνεχίσω την καθημερινότητα μου, προέκυψαν δυο ταξιδάκια 2/ήμερα και μια προσθεσμία που ακόμα τρέχω να προλάβω και τα έκαναν όλα άνω-κάτω. Που να πήγαινα η γυναίκα στο Πακιστάν και να γινόμουν κολλητή της μελαμψής πεθεράς πιο εύκολο θα ήτανε, άντρα μου σγχώρα με! Πρώτο έσκασε το νέο για την προθεσμία στο τέλος του Φλεβάρη. Ένα άρθρο πολυ-σέλιδο για ένα επιστημονικό περιοδικό. Με τα πειραματι...