Posts

Κάποιος να σταματήσει τις προσκλήσεις!

Image
Τα τζιτζίκια μας άφησαν χρόνους, τελείωσαν τα σύκα, μια μουντήλα έρχεται και φεύγει στον ουρανό, φοράμε μπαλαρίνες (ροζ) κάποια απογεύματα με την έγνοια της ψιχάλας, αρχίζουν σιγά-σιγά να τσακώνονται στις ενημερωτικές εκπομπές από παράθυρα, ετοιμάζεται η έκθεση στη συμπρωτεύουσα, όλα υποδηλώνουν (όσο και να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε) πως το καλοκαίρι φτάνει πια στο τέλος του. Φθινόπωρο λοιπόν... Όλες οι μεταβάσεις από εποχή σε εποχή μου αρέσουν, μόνο αυτή μου τη δίνει στα νεύρα! Γιατί με τραβάνε από την ξαπλώστρα μου κι εγώ έχω γατζωθεί απάνου της σαν χταπόδι, γιατί η μέρα μικραίνει, γιατί πρέπει να αρχίσω να κουβαλάω ζακέτα μπας και, γιατί είναι καιρός για δίαιτα. Μα είναι ποτέ δυνατόν; Για λίγο γίνομαι στριμμένη, γρήγορα μου περνάει και βλέπω πιο θετικά την όλη αλλαγή. Μη με ρωτάτε ποια είναι τα θετικά, τώρα δεν είμαι σε φάση! Και τέλος πάντων, εκεί που προσπαθώ να συνέλθω και να επανέλθω σε εκείνα τα καθημερινά, εκεί που προσπαθώ να ψαρέψω το μυαλό μου (καλά, αυτό αράζει...

Βρε θα τις κάψω όλες, φούστες, γόβες, και καμιζόλες!*

*[Αυτή η ιστορία κέρδισε το 3ο βραβείο στο 12ο παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις".  Το παιχνίδι μας προέτρεπε να φτιάξουμε μια ιστορία (μέχρι 500 λέξεις) που να περιέχει τις λέξεις μπαλαρίνα , πλήκτρο , κάγκελο , τοίχος και αυτοκτονία .  Οι ψήφοι σας και τα καλά σας λόγια ήταν μεγάλη τιμή και μεγάλη χαρά για εμένα!  Σας ευχαριστώ θερμά!] Έγκυος; Έγκυος! Τι έγκυος; Είμαι έγκυος! Να χαρώ; Να βάλω τα κλάματα; Να φοβηθώ ίσως, μήπως; Μα τι αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις δηλαδή; «Να χαρείς, γιατί να μη χαρείς, 35 χρονών μοσχάρα έφτασες, πόσες βόλτες θα κάνεις ακόμα;», μου τα κοπανάει ο άλλος μου εαυτός. Αυτός ο αγγελικός. Άραγε να πάω στο γιατρό; Μήπως είναι νωρίς; Μήπως είναι αργά; Αλλά καλύτερα νωρίς παρά αργά. Παραληρώ και πατάω αργά-αργά ένα-ένα τα πλήκτρα του τηλεφώνου. Λες και περιμένω από κάθε πλήκτρο και μιαν απάντηση στις χαοτικές μου σκέψεις. Μα τι λέω; Εδώ εγώ, με όλη τη σοφία που με διακρίνει (διδακτορικά, προϋπηρεσίες και δε συμμαζεύεται, να περιαυτολ...

Ανέβηκα στο βάθρο!

Image
Καλέ όχι στο βάραθρο, εκεί άλλωστε θα χρησιμοποιούσα το ρήμα γκεμοτσακίστηκα! Στο βάθρο ανέβηκα για να παραλάβω το 3ο βραβείο στο 12ο παιχνίδι " Παίζοντας με τις λέξεις ". Να, αν δε με πιστεύετε δείτε: Η ιδέα ήταν να φτιάξουμε μια ιστορία που να περιέχει τις λέξεις μπαλαρίνα , πλήκτρο , κάγκελο , τοίχος , αυτοκτονία . Και καλά η μπαλαρίνα είναι κοριτσάκι χαρούμενο που κάνει σκέρτσα με πουέντ, η αυτοκτονία όμως; Βρε τι μου έλαχε; Τι να γίνει, αυτό μου έτυχε αυτό προσπάθησα, κι έφτιαξα την ιστορία με τον πλήρως κατανοητό και εύηχο τίτλο " Βρε θα τις κάψω όλες, φούστες, γόβες και καμιζόλες ". Μεγάλη έμπνευση σας λέω! Το λες βέβαια και παραλήρημα, συνηθισμένα πράγματα για εμένα δηλαδή... Τις 22 ιστορίες που συμμετείχαν και την όλη διεξαγωγή του παιχνιδιού φιλοξένησε με ανοιχτές αγκάλες η Φλώρα , και της αξίζουν συγχαρητήρια για όλη τη δουλειά! Όπως και σε όλους τους διαγωνιζόμενους, νικητές ή όχι! Οι ψήφοι σας και τα καλά σας λόγια είναι μεγάλη τιμή και μεγάλη...

Έτοιμη για το νήπιο!

Image
Καλέ δεν έχω γιορτάσει ποτέ γενέθλια στο e-στέκι μου! Μα φέτος κλείνει τα 5 χρόνια λειτουργίας του, και το 5 είναι στρογγυλό και μου φαίνεται σημαντικό, κρίμα είναι να το αφήσουμε να περάσει κουτουρού! Τι να κάνω κι εγώ; Έφερα μερικούς νοματαίους και μου έκαναν μιαν ανακαίνιση, έφτιαξα και γλυκάκι ειδικά για την περίσταση. Περάστε για κέρασμα λοιπόν, είστε όλοι ευπρόσδεκτοι! Γνώρισα πολλούς ανθρώπους και διάβασα πολλές ιστορίες με αφορμή τούτο το e-στέκι, έκανα ταξίδια σε κόσμους μέσα από λέξεις και εικόνες, όμορφα τα πέρασα αλήθεια.... Σας ευχαριστώ που μου κρατήσατε τόσο ζεστή συντροφιά :-)

Ζητείται ισορροπία

Image
Κι εκεί που περιμένεις να έρθει το καλοκαίρι, λυσσομανάει ο άνεμος, σε παίρνει και σε σηκώνει (Να θυμηθώ να αναθεωρήσω την άποψή μου περί παραπανίσιων κιλών). Κι εκεί που περιμένεις να πλαντάξεις από την ζέστη Ιούλιο μήνα, έρχεται ψιχάλα που μετά γίνεται μπόρα, σε κάνει να μην ξεχνάς να έχεις μια πρόχειρη ζακετούλα πάντα μαζί (Μπα, μήπως να κυκλοφορώ με βατραχοπέδιλο τώρα πια και στην πόλη;). Κι εκεί που περιμένεις να χαλαρώσεις με παρέα σε έναν καφενέ, σε περιμένουν κάτι μακριές 'to-do' λίστες (Τρομάρα μου έμαθα και το 'to-do'!). Κι εκεί που περιμένεις να ανοίξουν το στόμα τους οι σοφοί και να ακούσεις αποφεύγματα, σε αρπάζει η σαπίλα από τα ρουθούνια και σε κολλάει στον τοίχο (Να θυμηθώ να θυμάμαι πως μόρφωση και παιδεία δεν είναι έννοιες ταυτόσημες). Βρε άι σιχτίρ επιτέλους! Έχουν έρθει τα πάνω κάτω, θέλω να ιδρώσω και κρυώνω, θέλω να αράξω κι όλο πρέπει να τρέχω, θέλω να ακούω τα κύματα κι ακούω τη βροχή, θέλω να φλυαρώ και το ζάρι να κυλάει σε ξύλινο τάβλι και ...

Fri - μανάδες: Νοκ-άουτ υπέρ των μανάδων φυσικά!

Image
Θυμάστε που τις προάλλες μου ήρθε μια ακατανίκητη επιθυμία να κάνω μαθήματα υπολογιστών στη μητέρα μου; Αναλογίζεστε φαντάζομαι την κρίση που πέρασε η σχέση μας... Ε, από τότε επιδεινώθηκα! Και το μέλλον μου πια μοιάζει... Αχ, τι να πω; Ας βάλει ο μεγαλοδύναμος ένα χεράκι μπας κι έχω αύριο δίχως βαλεριάνα. Αν και χορταράκια του Θεού είναι όλα, ας μην τα καταδικάζουμε... Που λέτε, έτσι αυθόρμητη που είμαι (ώρες-ώρες αυτό με έχει βάλει σε μπελάδες μεγάλους, μα όλο και ξεχνιέμαι το φελέκι μου και μου ξεφεύγουν νεράκι γάργαρο τα αυθόρμητα!) λέω σε μια παρέα: "Η μάνα μου πήρε μεγάλη χαρά με τα μαθήματα υπολογιστών και να που τώρα μπαίνει, ψάχνει, βρίσκει. Βρε λέτε να έκανα μαθήματα και σε άλλες μανάδες;" Μα αγαπητοί μου τις μανάδες μην τις υποτιμάτε ποτέ, οι μανάδες έχουν αυτιά και στην πλάτη, οι μανάδες είναι απούσες και ταυτόχρονα πανταχού παρούσες! Τετάρτη βράδυ ήτανε θυμάμαι που είπα εκείνο το αυθόρμητο, Πέμπτη πρωί, δε θυμάμαι αν είχα πλυθεί, καφέ πάντως δεν είχα σίγο...

9+1 λόγοι για να επισκεφτείς την Κύπρο

Image
Θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος με ασφάλεια πως με κέρδισε τούτο το νησί. Δε φταίω εγώ, η ομορφάδα του τα φταίει όλα! Βρε λες να μετοικήσω; Είναι και που δεν τους καταλαβαίνω μόλις μιλάνε οι άτιμοι... Κατέγραψα λοιπόν όλα όσα με κέρδισαν στην Κύπρο. Κι έχουμε και λέμε, κλείσε εισητηρία και μην παραλείψεις επουδενί τα κάτωθι. 1. Να βρεις έναν Κύπριο και απλά να του χαμογελάσεις. Θα σε ξεναγήσει, θα σου ανοίξει το σπίτι του, θα σου δώσει τις φλαούνες του, κι εσύ θα λατρέψεις τη φιλοξενία και την απλοχεριά ενός λαού πριν να το καταλάβεις! (Αν δεν έχεις δικό σου γνωστό let me know, σου δίνω το τηλέφωνο του δικού μου, αποδείχτηκε κελεπούρι :-)) 2. Να φας κολοκοτή με τη συνοδεία δροσερής σπιτικής μανταρινάδας στην πλατεία Φανερωμένης. Θα νιώσεις κομμάτι της πόλης for sure! Και θα δεις με μιας όλα τα trends, το μέρος είναι hot spot σου λέω! 3. Να πιεις κυπριακό καφέ και να κανείς ναργιλέ στο γιαβάσικο καφενείο της λαϊκής γειτονιάς. Θα ζήσεις την απόλυτη εμπειρία χαλάρωσης, "αυ...