Πού πάμε;

-

Κλέφτες, ψεύτες, κρίση, συζητήσεις, μέτρα, ανακοινώσεις, απεργίες, πορεία, τραγωδία...
Και τώρα, τι;
Πού πάμε;
Πού πρέπει να πάμε;
Πού μπορούμε να πάμε;
Δε θέλω να το σκέφτομαι...

Comments

  1. SkoulikiThu May 06, 07:00:00 PM

    καμια ασυλια σε κανεναν
    καθε βια ειναι κατακριτεα ..και στην περιπτωση αυτη η μονη λεξη
    που χαρακτηριζει το γεγονος ειναι ψυχρη δολοφονια

    το λεω παντου και το ξαναλεω

    ReplyDelete
  2. kanivallosFri May 07, 01:57:00 PM

    Χαλάρωσε...
    Όταν δεν μπορείς να αποφύγεις το βιασμό, τουλάχιστον απόλαυσε τον. :))

    ReplyDelete
  3. next_dayFri May 07, 02:01:00 PM

    πού πάμε μάνα;;
    στο βουνό παιδί μου, κουράγιο....

    Φιλί!

    ReplyDelete
  4. ΖΕΡΒΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑSat May 08, 01:20:00 PM

    Που να πάμε εμείς.... εδώ που είμαστε θα μείνουμε και θα το απολαύσουμε δεόντος......
    Καλό Σαββατοκύριακο!!!!

    ReplyDelete
  5. JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟSSun May 09, 07:11:00 PM

    ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΠΑΝΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ:))))))

    ReplyDelete
  6. AnonymousThu May 20, 03:29:00 PM

    Το που πάμε δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι μπορούμε να πάμε στην αυτοκριτική για αρχή και μετά πρέπει να πάμε προς τα πάνω, σαν κοινωνία πρώτα απο όλα και σαν πολιτεία μετά.

    Μην φοβάσαι πάντως, όσο αναρωτιέσαι που πάμε, υπάρχει η ελπίδα να πάμε κάπου καλύτερα, φτάνει να είμαστε πολλοί που αναρωτιούνται... κάποια στιγμή θα πράξουμε...

    Lykos
    ...

    ReplyDelete
  7. FriThu May 20, 11:59:00 PM

    Συμφωνώ μαζί σου, μακάρι να πάψουμε να επαναπαυόμαστε, να σταματήσουμε τα 'ωχ αδελφέ' και τα 'δε βαριέσαι'! Ένα βήμα προς το καλύτερο...
    Μου αρέσει αυτό που λες! Θα αναρωτιέμαι και μακάρι να είναι σύντομα τότε που θα πράξουμε...

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Κι από Σεπτέμβρη ... μπάχαλο (ή μήπως όχι;)

-
Image
Καλέ δε λέω για τον Σεπτέμβρη που θα μας έρθει, πού να ξέρω από τώρα τι θα γίνει η γυναίκα, τον προηγούμενο θυμήθηκα εχθές στον ύπνο μου κι είδα εφιάλτη. Τι τα θέλω και τα θυμάμαι θα μου πεις, ε αυτά με θέλουν και με θυμούνται. Αλλά δε μου τη χαλάνε τη ζαχαρένια μου, άι σιχτίρ! Ήταν 8 Αυγούστου (στο περίπου), παραθερίζαμε στο νησί, κι ήμουν αραχτή (λέμε τώρα, όσο αραχτή μπορεί να είναι μάνα με 1,5 και 3 χρονών παιδιά) σε έναν υπαίθριο παιδότοπο (κατάλαβες δηλαδή διασκέδαση, αχ πού είναι εποχές που δεν σήκωνα τον απ' αυτό μου όλη μέρα από τα τρέντι τα μπητς τα μπαρς;) κι έπινα πίνα πορτοκαλάντα (γιατί τα καμάρια μου πάντα θέλουν χυμό, αλλά ποτέ δεν τον τελειώνουν, 5 ευρώ κόστιζε ο άτιμος!). Τα παιδιά μας μαλλιοτραβιόντουσαν έπαιζαν με κάτι άλλα σκασμένα καλά παιδάκια εντός της περίφραξης (ούτε που τα ξέραμε, όσο η αυλόπορτα παρέμενε κλειστή καλά ήταν, δεν παθαίνουν τίποτα), εγώ είχα καθίσει πλάτη για να μη βλέπω και τα λέγαμε με τον καλό μου, ενώ περιμέναμε κάποιους φίλους μας (...
Read more

Τα κόκκινα χείλη

-
Image
Επέστρεψα στην πόλη μου και τηλεφώνησα τις προάλλες σε μια φίλη από τα παλιά. Δεν ξέρω γιατί, μη με ρωτάτε. Θα είχα να την δω και 6 χρόνια, μπορεί και 10 να είχαμε να τα πούμε από κοντά, έφυγε, έφυγα, χαθήκαμε. Τέλος πάντων, της τηλεφωνώ, χαίρεται που με ακούει, κανονίζουμε συνάντηση για καφεδάκι. Έρχεται η ώρα, φοράω εκεί κάτι απλό, πιάνω και τα μαλλιά μου έναν πρόχειρο κότσο (τώρα με τον μικρό έχει χαθεί η ανυσηχία του πώς φαίνομαι, έχω μόνιμα αυτή του δεν προλαβαίνω!), βάζω ένα σανδάλι (καλοκαίρι είναι), παίρνω και το παιδί τσαντάκι, τέλος πάντων πάω. Μετά από λίγο ήρθε, βλέπω το πόδι να βγαίνει από το αυτοκίνητο με τη γόβα του, ακολουθεί το υπόλοιπο με το μίνι του, να' σου κι ο κορμός με το κολιέ του. "Όχι ρε γαμώτο", σκέφτομαι, "είχα ξεχάσει πόσο σένια ντύνεται αυτή η κοπέλα!" και με το ένα χέρι συμμαζεύω στα γρήγορα την προχειρότητα του κότσου. Στο άλλο κρατάω τον μικρό. Κοιτάω τα πόδια μου, έχω ξεχάσει αν τα νύχια μου παραμένουν βαμμένα, ευτυχώς είχαμ...
Read more

I' m going to be a bride

-
Image
Το πήραμε απόφαση, το έτερον μου ήμισυ και εγώ θα παντρευτούμε! Είπαμε να το κάνουμε το βήμα πριν η σχέση μας να πάρει το εφάπαξ, γιατί κοντεύουμε και πλήρεις ενσήμων... Να είμαι ειλικρινής, η ατάκα της αδελφής μου "Τι περιμένεις? Θα έχεις ρυτίδες στο γάμο σου!" νομίζω πως υπήρξε καταλύτης στην απόφαση μας :) Το είπαμε στους γονείς, μας πέταξαν στα μούτρα ένα "Άντε, καιρός ήτανε!" και μας έδωσαν 50/σέλιδο τετράδιο με ονόματα καλεσμένων. Τα βάλαμε στο excel για να κάνουμε πιο εύκολα το άθροισμα και το delete... Διαλέξαμε κουμπάρα και της το είπαμε, αναφώνησε ένα "Άντε, καιρός ήτανε!" και άρχισε να κάνει οικονομία. Από όταν τη θυμάμαι αναρωτίεται πότε θα το πάρουμε απόφαση για να μας παντρέψει, εχουν ασπρίσει τα μαλλιά της να μας περιμένει. Με την αξία της θα βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη... Κλείσαμε το ναό που πήγαινα από μικρό παιδί (παραδοσιακοί γαρ), 'κοσμική ταβέρνα' και φωτογράφο... Έκλεισα ραντεβού για πρόβα νυφικών, πήγα με συνοδεία αδελφής ...
Read more